Rozdział 1

            Każdy krok zawsze stawiała pewnie. Zawsze. Mówiono, że igra z losem, kusi diabła, jest niegrzeczna i wabi tajemniczym urokiem mężczyzn. Nikt nigdy jej się nie postawił – nie mógł, a raczej nie był w stanie. Błysk w oczach nie pozwalał debatować z tak małym człowieczkiem o tak wielkiej sile charakteru. Inteligencję i spryt łatwo było odczytać z jej zachowania oraz dobranych za każdym razem słów. No chyba, że nie była w stanie myśleć. Uczuciom nie pozwalała przejmować kontroli, zrobiła to jeden jedyny raz i przegrała.

            Nie musiała umrzeć, by być wyjątkową.

            Teraz ponownie odtwarzała scenę z wypadku. Jakiś kretyn jadący granatowym Oplem wyskoczył nagle zza zielonego Seata wprost pod jej motocykl. Nie miała szansy wyhamować, nie przy takiej prędkości. Śmierć zajrzała prosto w oczy, kiedy uderzyła z impetem w tył samochodu, z bólem patrzyła jak w ułamku sekundy Honda zamienia się w harmonijkę i przewraca się, by po chwili sunąć kilkadziesiąt metrów po nagrzanym asfalcie. Nie słyszała jak jej koledzy zwalniają, jak się zatrzymują, dzwonią po karetkę, jak ktoś goni Opla, który ucieka z miejsca zdarzenia, nie widziała jak wyciągają młodego kierowcę z auta i mocno go biją. Skupiła się na szukaniu śpiewu maszyny, ale nie potrafiła się ruszyć.

            - Wyjdziesz z tego! – Jakaś twarz przysłoniła jej słońce. – Laura! Laura! Patrz na mnie!

            Roztrzęsiony głos Adama przebił się przez kask, kiedy uderzał w niego rytmicznie, pragnąć by go wysłuchała. Nawet gdyby chciała... Popatrzyła w niebo i zobaczyła gwiazdy w dzień. Prawdziwe, rozgwieżdżone niebo, po którym mogła zaraz spacerować na Drodze Mlecznej.

            Jakim cudem zobaczyła gwiazdy? Tego nie wiedziała do tej pory. Dźwięk maszyny przysłonił wszystko i odeszła.

           

            Laura ponownie otworzyła oczy, by po chwili kilkakrotnie zatrzepotać powiekami, aby usunąć resztki wizji spod nich. Odetchnęła głęboko, starając się nie myśleć o piekącym bólu serca i trzęsących się rękach. Po jedenastu latach wypadek bolał ją jak w dniu, w którym się wydarzył. Odepchnęła się od barierki i ruszyła do swojego pokoju na samym szczycie góry stojącej pomiędzy setkami takich samych gór. Dom Ciemności był pułapką, z której nie dało się wyjść.

            Dom, który wcale nie był dla niej domem, był ogromny. Mieszkania zostały wydrążone w skałach wysokich gór, o których do tej pory nie miała pojęcia. W każdym z nich znajdowało się to samo, chyba że udało się coś przemycić z Wielkiej Biblioteki, co praktycznie było nie możliwe, ale nie dla niej. Przejmujące zimno panujące na takiej wysokości nie dotknęło ani jej, ani innych. Każdy z nich został tu uwięziony przez jedno wydarzenie z dwudziestego trzeciego czerwca 2013 roku. Wtedy właśnie między Niebem a Piekłem toczyła się wielka walka o władzę. Laura śmiała się do tej pory z ludzi, którzy wierzyli w niebo u góry, ten magiczny raj i to piekło pod ziemią. Bzdura. Wszystko współgrało na tym samym świecie.

            Czasami czuła się naprawdę źle, widząc swoją rodzinę i znajomych tyle lat po swojej śmierci, bo dla nich przecież umarła. Matka z ojcem powoli wychodzili z tej traumy, którą przeżyli, obecnie z lubością zajmowali się wnukami swojego syna Rafała. Pozostała część rodziny po prostu o niej zapomniała. Grobu nie odwiedzał już nikt z powodu wielkiego, przytłaczającego bólu, który dopadał tam większość ludzi. Gdyby nie jedna osoba...

            Adam mimo braku pieniędzy, które tonęły w litrach alkoholu, pojawiał się tam przynajmniej raz w tygodniu. Polerował grób, ze łzami w oczach przecierał „Laura Barsi zginęła tragicznie” i wymieniał kwiaty. Kilka lat temu postawił tam małą figurkę modelu Hondy, na której jeździła.

            Nie taką śmierć sobie wyobrażała. To nie tak wszystko miało być. Gdzie mąż, wnuki, spokojna starość, dom nad jeziorem?

            - Lauro, Redgierd cię wzywa, pośpiesz się – cichy, kobiecy głos odezwał się w jej głowie, mącąc myśli na dłuższą chwilę.

            Odruchowo otwarła drzwi, wydostając się na podłużny, ciemny korytarz oświetlany jedynie przez blask pochodni zawieszonych na ścianach po obydwu stronach. Płomienie ognia igrały, zachęcając do wspólnego tańca. Wąskie przejście prowadziło wprost do gabinetu człowieczka, który trząsł całym Domem. Głos w głowie prowadził ją prosto w paszczę lwa, pociągając kolejno za sznurki. Lewa noga, prawa noga, lewa, prawa, lewa... Apatycznie przemieszczała się po kolejnym częściach więzienia, nie zważając na inne drzwi. Jej głowa ponownie stała się czystą kartą, kiedy przekroczyła próg gabinetu.

            Pierwszym, co rzuciło jej się w oczy, był odwrócony do niej tyłem skórzany fotel stojący za znajdującym się na samym środku gabinetu biurkiem. Piaskowe ściany obwarowane zostały sięgającymi praktycznie do sufitu wielkimi biblioteczkami. Burgundowe panele zaskrzypiały lekko pod jej stopami, próbując ostrzec. Na marmurowym, bogato zdobionym kominku wesoło trzaskał ogień, któremu przyglądał się spod pół przymkniętych powiek mężczyzna. Nie musiał się do niej obracać, żeby wiedziała, że jest wysoki, ma smukłe dłonie i długie palce, kasztanowe włosy lekko połyskiwały w blasku ognia, a czarne oczy śledziły każdy jego ruch.

            Redgierd.

            - Witaj, Lauro – wymruczał, obracając się na fotelu, upiwszy łyk najlepszej whisky. – Proszę, usiądź. – Wskazał dłonią na krzesło naprzeciwko niego. Mimo młodego wyglądu jego głos brzmiał staro i napawał kadetów strachem. – Mam do ciebie sprawę. Bardzo ważną – dodał pospiesznie, lustrując błyszczące inteligencją ciemnobrązowe oczy oraz uniesioną do góry zadziornie brew.

            - Słucham – odpowiedziała kobieta o długich, jasnych blond włosach, przechylając głowę.

            - Jest w tobie siła. – Pokręcił głową, wodząc spojrzeniem po jej pełnych ustach, wydatnych kościach policzkowych oraz zgrabnym nosie. – Mimo że nadal posiadasz jedynie jasnoszarą szatę. – Liczył, że kobieta przestanie spoglądać na niego z wyższością, kiedy podkreśli jej miejsce. – Lauro – zwrócił się do niej spokojnie, choć poddenerwowany pewnością blondynki. – Na ostatnim zgromadzeniu wiele rozmawialiśmy o zaistniałych, przeróżnych sytuacjach. Nie powodzi się nam najlepiej i zostałaś wytypowana przez zgromadzenie, aby nam pomóc. Od tej pory nie będziesz mogła z nikim rozmawiać, nikt nie może wiedzieć o twojej, cudownej misji!

            Redgierd wstał i skierował się w stronę kominka po najwyborniejsze cygaro. Miał do tego słabość, za którą niegdyś przyjdzie mu srogo zapłacić.

            - Zostaniesz naszym specjalnym agentem – uśmiechnął się szeroko, patrząc w sufit, wyobraziwszy plan, który ułożył. – Polecenia będą przekazywane w sposób standardowy – głosowo w głowie, także  o to nie musisz się martwić. Mamy tylu kadetów! – Pokręcił głową, wypuściwszy dym. – Ale nikt nie jest doskonały jak ty. – Wziął do ręki jakieś papiery z biurka i zaczął je szybko przeglądać. – Wypadek, ale z jaką gracją zmarłaś, bez jakiś krzyków typu „ja nie chcę umierać, pomóżcie mi”. Gratuluję. W życiu byłaś naprawdę twarda, ten gwałt, świetnie sobie poradziłaś. Jestem pełen podziwu dla twojej osoby, milady – rzekł, kartkując dokumenty.

            - Dość – Laura przerwała spokojnie jego wyliczankę. – Może nie mam ochoty być specjalnym agentem? Wszyscy, ach, zapomniałam, jesteśmy kadetami! – Teatralnie pokręciła głową, udając przerażenie jak wielką gafę popełniła. – Jesteśmy tu po nic. Czekamy na wydarzenia... Tak, ciekawe jakie, bo o ile odkąd istnieje Dom nikt z niego nie stał się prawdziwym Aniołem Ciemności, więc o czym mamy rozmawiać? O misjach, które spełniają jedynie Anioły?

            - Powinienem zabronić twojej osobie wstępu do biblioteki – odparł dostojnie, puszczając mimo uszu jej zarzuty. – Mamy poważny problem i to ty zostaniesz zmuszona do tego, aby go rozwiązać! I nie baw się, droga moja, w mędrca, bowiem stajesz się jedynie głupcem. Nic nie wiesz o Domie Ciemności.

            Laura poczuła rozlewające się ciepło po jej plecach, w jednej sekundzie była gotowa doskoczyć do Redgierda i rozszarpać mu gardło, jednak coś we wnętrzu kazało jej milczeć. Zmierzyła jedynie ostrym spojrzeniem przeciwnika, dając mu sygnał, że nie będzie tolerować niektórych zachowań. Odgarnęła szybkim ruchem opadające na oczy loki i pospiesznie wstała.

            - Moja droga panno, dobrze wnioskujesz, że jedynie Anioły Ciemności wykonują misje. Pomyśl przez chwilę – uśmiechnął się nieprzyjemnie, widocznie z niej drwiąc. – Myślisz, że dlaczego zostałaś wybrana? Masz największe szanse by się nim stać! Twoja wyjątkowość... – Pokręcił głową.

            Serce kobiety niebezpiecznie przyspieszyło, czuła jak strach zaczyna ją paraliżować. Nie mogła stać się Aniołem Ciemności i świetnie o tym wiedziała. Dlaczego trafiła do Domu Ciemności, a nie Jasności? Przecież nie grzeszyła wiele przez życie, jej rozważania w jednym momencie zaczęły wydawać się śmieszne, toteż parsknęła śmiechem. Redgierd przyglądał się badawczo, dlatego starała się zachowywać jak niezrównoważona osoba. Nie miała ochoty na żadne misje, bo najczęściej kończyły się one śmiercią Aniołów. Patrole nie interesowały kobiety, bowiem tam dochodziło jedynie do dyskusji z Jasnością, która – oczywiście, jak to w bajkach bywa – wszystko chciała załatwiać negocjacjami, rozmową i uśmiechem. Od pięciu lat żaden z kadetów nie był na patrolu, bowiem ci, którzy zostali wysłani już nie wrócili. Jako kadeci mogli jeszcze tam przy granicy zdecydować i decydowali, stając się Aniołami Jasności. Nikt bowiem nie rozumiał dziwnego przydziału w ten jeden przeklęty dzień, który skreślił Laurę z tego świata.

            - Nad czym się tak głowisz, moja piękna? – zapytał Redgierd słodkim głosem, oparłszy się o biurko naprzeciwko niej.

            Widziała w jego oczach blask, pewnego rodzaju iskierki i doskonale wiedziała jak może je wykorzystać. Uśmiechnęła się czarująco, tak jak kiedyś zabronił w żartach uśmiechać się jej najlepszy przyjaciel, i położyła wypielęgnowaną dłoń na jego kolanie, pozwalając rozchylić się delikatnie czarnej szacie. Przechyliła się lekko w lewo, wiedząc, że będzie w stanie dostrzec zarys dużych piersi skrytych gdzieś tam głęboko. Na reakcję wcale nie musiała długo czekać. Na ustach mężczyzny wykwitł uśmiech, po którym poznała, że połknął haczyk. Redgierd wyraźnie się wahał czy pochylić się w kierunku kobiety, która w myślach głośno się śmiała. W tym momencie wyciągnęła z jego ust cygaro i powoli rozchyliwszy wargi, włożyła je sobie do ust i mocno się zaciągnęła. Wypuściła dym tak, aby owinął całą jego sylwetkę. Brunet czuł jakby była dosłownie wszędzie, odniósł wrażenie, że go zaczarowała. Laura jednak w tym momencie, kiedy przymknął oczy z rozkoszy, wyłuskała ważny przedmiot z jego kieszeni i szybko ukryła go pod swoją szatą. Nadal uśmiechając się szeroko, przesunęła dłonią wyżej nad kolano, a spojrzenie Redgierda podążało tuż za nią. Wiedziała, że się niecierpliwi, za bardzo znała mężczyzn i ich świat. Oczy, przyspieszony oddech, wyraz twarzy oraz coś innego, wszystko to tak szybko go zdradziło. Pragnął jej i miał to wręcz wypisane na czole.

            Laura starała się cały czas opanować nagły atak śmiechu. Wielki dyrektor tak naprawdę był zwykłym mężczyzną, nawet jako Anioł Ciemności nadal posiadał ludzkie uczucia. Poznała, że w przeszłości nieczęsto musiał oddawać się takim uciechom, był pewnie raczej skrytym mężczyzną, chowającym się przed światem. Wyobraziła sobie go te setki lat temu jako pastuszka ukrytego w szopie, rozmawiającego z krową, podczas gdy na dworze w walce brało udział kilkadziesiąt rycerzy. By nie wybuchnąć naraz śmiechem, zapytała szybko:

            - To gdzie chcesz mnie wysłać?

            - Na ziemię – odpowiedział, mając zamknięte oczy.

            Serce Laury w jednym momencie przestało bić.

***

To pierwszy mam za sobą. Jak krew z nosa, tyle powiem. Nie pisałam ze sto lat, także wybaczcie za przynudzanie, błędy i brak stylu.

Dziękuję bardzo hindsight za cudowny szablon. Jesteś boska!